هر وقت بحث مذاکره ایران و آمریکا پیش می آید آمریکاییها یادشان می آید که فتیله فشارها را علیه ایران کمی بالا بکشند. همه توانشان را جمع می کنند و به دوره می افتند و با تمام کشورهای منطقه گفتگو می کنند و برمی گردند. این هم از عجایب است. اینهایی که قرار است مثلا با ایران مذاکره کنند دیگر چه حرفی با عربها دارند. اگر بگوییم که می خواهند با آنها مشورت کنند که محال است. مقامات آمریکا می خواهند از ابزار اعراب در مقابله با ایران بهره ببرند. زمینه هایش را هم یافته اند. برخی از غربیها معتقدند که نزاع داخل عراق جنگ شیعه و سنی با حمایت ایران و عربستان است. البته که این حرف مزخرفی است اما به فرض قبول چنین دیدگاهی چرا آمریکاییها نمی روند با عربستان یا بقول خودشان جبهه سنی ها مذاکره کنند. مگر مشکل آنها ثبات عراق نیست خب بروند با عربها مذاکره کنند. اگر عربها هم نگران تهاجم آمریکا به ایران هستند و تصور می کنند که این حرکت آتش به انبار باروت است پس زحمت بکشند به آمریکاییها بفهمانند که نگرانی اعراب از جنس نگرانی آمریکاییها نیست و با جرأت این را هم جوری بگویند که همه بفهمند. اما این سکوت عربها مرموز است. چون هم خر را می خواهند و هم خرما را.

بچه که بودیم وقتی با دوستان قهر می کردیم زود هم آشتی می کردیم. اما علیرغم قهر کردن، آشتی کردن رسم و رسومی داشت. البته این رسم خیلی سخت نبود. کافی بود نام همدیگر را صدا کنیم. معنای این کار آشتی کردن بود. باز البته توقع بر این بود که طرف مقابل، زودتر به این کار اقدام کند.معنای این کار این بود که طرف پذیرفته که در این کدورت مقصر بوده است. من وقتی ذوق و غش برخی از آدمها و روزنامه ها را در مورد این سلام و علیک یا بقولی الگودمورنینگ آقای متکی و خانم رایس دیدم یاد خاطرات بچگی خودم افتادم. می دانید بین خانم رایس و متکی فقط یک ویولون فاصله بود. واقعیتش را بخواهید من از این خنده های رایس می ترسم. یکجورهایی نگرانم. دلم هم برای آقای متکی می سوزد. نه اینکه خدایی ناکرده ایشان در برابر آن میمون مست کم آورده بود بلکه بخاطر معادله ای است که ما در آن جای گرفته ایم و آقای متکی در آن واحد هم باید از خیلی از مجهولات سر در بیاورد و هم ویولون گوش ندهد. برای همین مجبور است قید شام و دو کلمه حرف حساب با رایس را بزند. دنیای سیاست دنیای پیچیده و حساس و بازی با قاعده ای است. بقول یکی از بچه ها ی محل ما " وقتی تك خال خشت دستت باشد از بازی خوف نکن. به شرطی که درست از آن استفاده کنی ".