بعد از سه چهار ماه بيماري نگران كننده حامد و دوندگي مادرش و من و ملاقات با پزشكان متخصص،عاقبت كار حامد به جراحي مغز كشيد. در كسوت پدر و مادر شب و روزهاي بسيار سنگيني را گذرانديم. هميشه با خيالاتمان در جنگ بوديم اما مناجات و راز و نياز با خدا مثل هميشه آرامش بخش بود. شب قبل از عمل جراحي قرآن را باز كردم. چند آيه كه خواندم به اين آيه رسيدم كه " ولكل امه اجل فاذا جاء اجلهم لايستأخرون ساعه و لا يستقدمون." نمي دانم چرا اين آيه آمد و چگونه بايد آن را تعبير مي كردم. اما در برزخي از خوف و رجا قرار گرفته بودم. در طول ساعات عمل دعا مي خوانديم.

وقتي حامد را بعد از سه ساعت جراحي از اتاق عمل آوردند و به بخش مراقبتهاي ويژه بردند دقايقي بعد پيرمردي ميان قد با ريش سفيد آمد و سلام كرد. گفت من كاتوليك هستم. بعد نشان صليبي را كه به گردنش آويزان بود نشانمان داد. گفت مي خواهم براي اين بچه دعا بخوانم. اما قبل از اينكه دعا بخواند پرسيد شما اهل كجا هستيد. فكر كرد ما عربيم. گفتم ما ايراني هستيم. پرسيد اسم بچه چيست؟ گفتم حامد. بعد گفتم مي داني معناي حامد چيست. گفت نه. گفتم يعني كسي كه خدا را حمد مي كند. پيرمرد بدون اينكه دعايي بخواند خداحافظي كرد و از اتاق خارج شد.

يكي از راههاي انسجام و وحدت ملي در هر كشوري تعيين نمادهاي وحدت مردم آن كشور است. اين دايره بايد آنقدر وسيع باشد تا همه سلايق و علايق درون جامعه را در خود جاي دهد. معمولا حكومتهايي كه بدنبال وحدت ملي هستند در اينگونه موارد خسيس و بخيل نيستند. بقول شخص محترمي اينگونه موارد ارز بري هم ندارد. درست مثل تقويم تاريخ خودمان كه روزي بدون مناسبت در آن پيدا نمي شود. هر مناسبتي هم متعلق به قشر خاصي از جامعه است اين يعني اينكه اقشار مختلف جامعه بنوبه خود داراي ارزش و اعتبارند. اما اينكه كسي بيايد خلاف اين روش را پيشنهاد دهد چندان با منطق وحدت مردم سازگار نيست. اينكه برخي مخالف تعطيلات نوروز باشند و موافق تعطيلات عيد غدير بسيار جاي مناقشه دارد. درست مثل آن روزها كه آمدند بر چراغهاي سبز راهنمايي سر چهارراهها اسم مبارك علي (ع) را نوشتند. اين كار نهايت بي سليقگي فرهنگي بود. مسئولين بايد بدنبال توسعه دايره وحدت مردم باشند. البته كه با بخشنامه نمي توان به جنگ فرهنگ ريشه دار مردم رفت.  

 امروز روز ملي فرانسه است. مراسم خوبي در پاريس برگزار شد. خيابان شانزه ليزه از ميدان شارل دوگل تا آخر خيابان چراغاني شده و پرچم فرانسه نصب شده بود. برخي ازهمسايگان ما هم روي بالكنها پرچم نصب كرده بودند. متأسفانه به دليل بيماري حامد نتوانستيم از نزديك شاهد اين مراسم كه جزيي از تاريخ و ارزشهاي اين مردم است باشيم. احترام به تاريخ ديگران يك خواست همگاني است. مردم آمريكا نیزچند روز پيش سالروز استقلال خودشان را جشن گرفتند. ما هم توقع داریم که ديگران به روز ملی ما احترام بگذارند. براي اينكه روز استقلال و روز ملی بعنوان يك نماد وحدت ملي در تاريخ هر کشورجاي گرفته است. البته اسرائيل بطور قطع در تاريخ خود چنين روزي ندارد اگر آنها گذاشته اند دروغ است. من امروز وقتي نمايش انواع هواپيماها و هليكوپترها ازمسافربري گرفته تا جنگي را بر فراز آسمان پاريس ديدم ناخودآگاه به اين فكر افتادم كه اي كاش اين غربيها كه اينقدر پز عدالتخواهي مي دهند و ژست بشردوستي مي گيرند كمي هم به نياز ديگران توجه بکنند واحترام بگذارند. منظورم روشن است. اينها حاضرند هر از چند گاهي شاهد سقوط هواپيماهاي مسافربري ما و كشته شدن مردم باشند ولي بخاطر آن حسي كه خودشان بايد آن را تعريف كنند حاضر نيستند به ما هواپيما بفروشند. نمي خواهم همه چيز را با هم قاطي كنم اما كشورها را بر اساس كدام رفتار مي توان بعنوان كشوري دوست يا غير آن ارزيابي كرد. درست است كه اخلاق، اولين قرباني مناسبات سياسي بين كشورهاست اما اين مطلق نيست. فرانسويها و بقيه كشورهاي مدعي بشردوستي حق ندارند از آنچه كه دارند و مي تواند در جهت رفاه بشر بكار آيد بعنوان ابزاري براي فشار بر دولتها استفاده كنند.