من تصور می کنم بر خلاف آسان بودن انتقاد از برنامه های سیاست خارجی دولت آقای احمدی نژاد اثبات این انتقادات کار سختی است. به دلیل اینکه مبنای مشترکی برای اثبات این انتقادات وجود ندارد. وقتی نقطه مشترکی که بتوان پیرامون آن عملکرد دولت نهم را ارزیابی کرد وجود ندارد پس چیزی هم برای انتقاد وجود ندارد. از نظر دولت نهم، این هم یک روش مدیریت است. موفقیت و یا شکست از نظر اینها امری ذهنی و مفهومی است اینها مدعی هستند که در برنامه هایشان هدف گذاری داشته و در آن مسیر حرکت می کردند. چه کسی می تواند اثبات کند که نوع برخورد با ملوانان انگلیسی برای ما تحقیر کننده بود یا نبود. چه کسی می تواند ثابت کند حضور در دانشگاه کلمبیا و یا نشست دوربان ۲ که منجر به ترک سالن توسط غربیها و پرتاب گوجه به سمت رییس جمهور شد عزتمندانه بود یا نبود. طرح هولوکاست،مسخره کردن قطعنامه های سازمان ملل، اظهارات جسورانه مشایی در باره اسراییل چگونه تفسیر می شود و از این نوع سئوالات که شاید از نظر دولت نهم هیچ جای بحث ندارد. از همین منظر من نگران مناظره دیگر کاندیداها با آقای احمدی نژاد هستم برای اینکه اگر هم چیزی برای طرح وجود داشته باشد مبنای مشترکی برای تفاهم وجود ندارد. حالا آقای کروبی در این مناظره بیاید مثلا از طرح هولوکاست انتقاد کند.آیا آقای احمدی نژاد از این انتقاد آقای کروبی تعجب نخواهند کرد. از نظر دولت نهم، هدفهای سیاست خارجی همان جاهایی بوده که تیرها اصابت کرده است. یعنی هرجا تیر خورده همانجا هدف بوده و نه جای دیگر. بقول آن داستان معروف، مرکز زمین همانجایی است که ... . هر کس خلاف آن را ادعا دارد برود زمین را اندازه کند.

سی سال است هنوز نفهمیده ایم که اینهمه ثبت نام برای انتخاب رییس اجرایی کشور نشانه دموکراسی نیست. اینکه هر کسی حتی بدون برخورداری از شرایط ابتدایی یک رییس جمهور برای این مسئولیت خطیر ثبت نام می کند نشانه این است که ما نه این جایگاه را شناخته ایم و نه تکلیفمان را با این قانون روشن کرده ایم. در اولین روز ثبت نام حدود شصت نفر ثبت نام کردند حتما این تعداد تا روز آخر به هزار نفرمی رسد.بعد هم وزات کشور آنرا جزو افتخارات خود می داند و این آمار را هر روز خبری می کند. ما چه چیزی را می خواهیم ثابت کنیم. مثلا می خواهیم ثابت کنیم که در کشور ما دموکراسی حاکم است. این نوع ثبت نام نه دموکراسی که خطای دموکراسی است. حیف از وقت مسئولان ثبت نام و حیف از یک برگ کاغذ که برای ثبت نام این افراد صرف شود. متأسفانه ما از همان روز ثبت نام، شأن این مقام را می شکنیم .به همین دلیل است که از فردای انتخابات هرکسی به خودش حق می دهد تا در مورد عملکرد رییس جمهور نظر بدهد بدون اینکه اصلا صلاحیت این کار را داشته باشد. چه خوب بود این قانون انتخابات ریاست جمهوری زودتر تصویب می شد.

برای خندیدن به ریش خودمان کافی است اخبار همین یکی دو روز گذشته و نقل و قولهای حضرات را در باره رییس جمهور کشورمان بخوانیم. این اظهارات و انتقادها چنان شتاب گرفته که گویی تا کنون استخوانی در گلو بوده که کمی قبل از انتخابات ریاست جمهوری این زخم کهنه سرباز کرده است. ما چه کنیم. اگر قرار است سرنوشت ما- که به اعتبار راننده این قطار بدون ترمز فقط نظاره گر مناظر بیرون بودیم و گاهی هم چرتی زدیم - به پرتگاه ختم شود پس خونبهای ما را چه کسی پرداخت می کند. یکی می گفت آقا شما چرا در تصمیم های پزشک بیمارتان بیشتر دقت نکردید گفتم آیا شما هر وقت سوار هواپیما می شوید از ساعت حرکت تا زمان نشست مراقب خطاهای خلبان می نشینی؟ گفت نه من همان اول کپه مرگم را می گذارم و می خوابم. آن نوجوانان و جوانانی که در کرج بدنبال ماشین رییس جمهور سوت و کف می زدند و هروله می کردند و یا آن پیر زنان و پیرمردانی که گوشه ای نشسته بودند و سخنرانی تکراری گوش می کردند رای نداده اند که به پرتگاه بروند. ما عوامیم و نمی دانیم که رییس جمهوری که اینهمه راجع به ایشان در داخل حرف و حدیث است آیا یاید رد صلاحیت شود یا نه. ما اصلا معنای این حرف را نمی دانیم. فقط می دانیم در این مملکت ظاهرا خیلی خبرها بوده که تاکنون مردم نمی دانستند اما از الان به بعد قرار است بدانند.فرقش این است که بخشی از مردم تاکنون غم نان و درد بیکاری داشتند از الان به بعد باید غصه چیزهای دیگری هم را داشته باشند. غصه سالهایی که که از عمرشان گذشت.

حوادث پیش آمده در جریان سخنرانی منطقی آقای احمدی نژاد در کنفرانس دوربان ۲ موضوعاتی جدی هستند که اگر دولت آقای احمدی نژاد نخواهد به آسیب شناسی نشست ژنو توجه کند بحث در این خصوص بی فایده است. آنچه که در نشست دوربان ۲ اتفاق افتاد دیپلماسی هجومی نبود به این دلیل که سخنان آقای رییس جمهور که واکنش اروپاییها را بدنبال داشت صرفا دفاع از منافع ملی با اتکا به اقتدار ملی نبود. من وقتی سخنرانی ایشان را با سخنرانی رهبر معظم انقلاب در سال ۶۶ در مجمع عمومی سازمان ملل مقایسه کردم بیشتر به این موضوع پی بردم. ایشان در آن سخنرانی در مورد حمله ناو آمریکایی به كشتی تجاری "ایران – اجر " با زبانی تیز فرمودند:" این آغازی است برای حوادثی كه بی‌شك عواقب تلخ آن به خلیج ‌فارس منحصر نخواهد ماند و مسئولیت‌های همه پیشامدهای بعدی به عهده شروع كننده یعنی آمریكاست و من صریحا اعلام می‌كنم كه آمریكا پاسخ این اقدام زشت را دریافت خواهد كرد." اتفاقا هیئت آمریکایی در همین لحظه جلسه را ترک کرد. اما ترک جلسه دوربان ۲ توسط اروپاییها بخاطر موضوعی بود که هر کس دیگری جز آقای احمدی نژاد می توانست آن را بیان کند. اینکه ما خودمان مقدمات "حماسه سازی" را فراهم کنیم موضوع دیگری است. این قبیل نشستها در مورد نژاد پرستی و یا در ذم اسلام هراسی فرصت مناسبی برای طرح دیدگاههای جمهوری اسلامی ایران در این موضوعات است اما اینگونه نشستها با شرکت کنندگان در سطح پایین هم می تواند به اهدافش برسد دلیل آن شرکت معدودی از روسای کشورها در دوربان ۲ بود.