ما شنیده بودیم که سیاست کوچه ای پر پیچ و خم است که برای گذر از هر پیچ آن باید تدبیر داشت و اگر کسی راه را آشنا نباشد به بیراهه می رود. این را هم شنیده بودیم که اخلاق در سیاست جایی ندارد و آنچه که در حکومت باید باشد اقتدار است اما نه اقتدار اخلاقی که این نوع اقتدار دست و پای برخی حاکمان را می بندد. اما به این نیز توجه داشتیم که ما معلمان خوبی بنام پیامبر(ص) و علی (ع) داریم.

مناظرات نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری ثابت کرد که بازخورد رفتار سیاسی جامعه ما نیاز به تجربه و هدایت این رفتار در مسیر صحیح خود دارد. آنچه که از دل مناظره ها بیرون آمد موجهای کاذبی بود که می توان از آن بعنوان انحراف در مبارزه انتخاباتی و یا ورود حاشیه ها به متن مبارزه یاد کرد. آقای احمدی نژاد در اتوبان این مبارزه جاده ای انحرافی باز کرد و بمنظور جلب افکار عمومی تلاش کرد مسیر مبارزه را عوض کند که تا حدودی در این راه موفق شد. اما نتیجه آن منفی است. البته نه در سرنوشت این انتخابات که اصولا بحث آموزش و سامان دهی رفتار سیاسی مردم و توجه به عوامل اخلاقی در این رفتار مهم است. صرفنظر از نتیجه این انتخابات متأسفانه در این دوره قواعد و چارچوبهایی که ما بدان معتقد بودیم سست شد. به همین دلیل است که از دل مناظرات آقای احمدی نژاد موضوعاتی بیرون آمد که نه به رقبای ایشان مربوط می شد و نه در کل مجموعه مدیریت کلان کشور تأثیرگذار بود. به بیان دیگر اگر آقای احمدی نژاد واقعا فقط برای قطع دست دزدان بیت المال به این مبارزه وارد شده بگونه ای که در اکثر سخنرانیهای خودشان به انواع گوناگون آن را بیان کردند پس ما ظاهرا بدنبال انتخاب رییس جمهور نیستیم بلکه بقول تابلو نوشته های حامیان ایشان بدنبال دزدگیر هستیم اما همه می دانند که جایگاه رییس جمهور فراتر از آن و اصولا وظایف رییس جمهور متفاوت از آن است. محمد ده ساله من که امسال کلاس پنجم می رود و برخی مناظرات را تماشا می کرد می پرسید مگر مناظره بین آقای احمدی نژاد و موسوی نیست؟ گفتم هست. گفت مگر آقای موسوی دزد است. گفتم نیست. پرسید پس این دعوا بین چه کسانی است؟ گفتم نمی دانم.