ما در جهان سیاست دیده ایم و خوانده ایم که برخی مواقع به دلیل حادثه ای اعم از سقوط یک هواپیما، برخورد دو قطار، سیل و زلزله و حوادث دیگر که نتیجه مشترک همه آنها از دست رفتن جان انسانهاست روسای کشورها سفرهای خارجی و یا داخلی و یا روزهای تعطیلی و استراحت و مرخصی خود را نیمه تمام رها می کنند و به پایتخت برمی گردند. این برگشت معنایش این نیست که اگر رییس کشور حضور نداشته باشد کاری از پیش نمی رود بلکه دلیلش اهمیتی است که آنها برای جان شهروندان خویش قائل هستند. بعد از انتخابات ریاست جمهوری و اتفاقات تلخی که در کشورمان افتاد که تلخ ترین آنها ضرب و جرح و کشته شدن تعدادی از شهروندان ایرانی بود یکی از نکاتی که مرا به حیرت واداشته سکوت آقای رییس جمهور نسبت به این اتفاقات یعنی کشته و زخمی شدن شهروندانی است که در این آب و خاک نفس می کشند و فراتر از آن درست در همان روز تلخ تهران ایشان به روسیه سفر می کنند. من از کسی سخن می گویم که در حال حاضر رییس جمهور است. اینکه ایشان قرار است چهار سال دیگر نیز رییس اجرایی کشور باشند موضوع بحث من نیست. من مانده ام که اگر آقای رییس جمهور منابع خبری دولت را قبول دارند که این کشته شدگان قربانی بازی کثیف خارجیها و یا عناصر داخلی ضد انقلاب شده اند و نیروی انتظامی فقط مدارا کرده است پس معنای این سکوت و حتی عدم اظهار تأسف از این اتفاقات چیست؟حتی اگر در این اتفاقات نیروی انتظامی نقش داشته و یا از نگاه دیگرعناصری از نیروی انتظامی در این جریان آسیب دیده و یا کشته شده اند باز هم سکوت آقای رییس جمهور توجیه ناپذیر است برای اینکه ایشان نماینده مردم هستند. مگر ایشان نمی گفتند من نوکر مردم هستم پس این چه نوکری است که در مرگ ولی نعمت خود سکوت پیشه کرده اما از نقش آفرینی در مدیریت تحولات جهانی سخن می گوید. پس از اشغال عراق و با توجه به نقش و مشارکت آمریکا و انگلیس در اشغال این کشور، نخبگان انگلیسی در میان موضوعات مورد بحث خود به این نکته پرداخته بودند که خون اروپایی گرانتر است یا خون آمریکایی. یعنی آنها در میان آنهمه فلاکت مردم عراق به این موضوع توجه داشتند. اما ما با این نوع نگاه کجای این جهان را می خواهیم مدیریت کنیم. نمی دانم.