سارکوزی رئیس جمهور فرانسه امروز دوباره هشدار داد که " يک روز بيدارخواهيم شد و خواهيم شنيد که اسرائيل به تاسيسات هسته ای ايران حمله کرده است... " در این رابطه من علاقمند به طرح دو نکته هستم.

اول اینکه آنهایی که واژه ها و زبان و ادبیات دیپلماتیک را طرح کرده اند برای این است که رئیس جمهوری مثل سارکوزی اینقدر از جنگ و بمب و بمباران دم نزند. به جرأت می توان گفت که هنوز بوش به اندازه سارکوزی از این واژه ها در رابطه با ایران استفاده نکرده است. اینکه سارکوزی بعنوان وکیل مدافع اسرائیل سخن می گوید از این منظر باعث تعجب است که فضای ضد صهیونیستی بصورت پنهان فرانسه را پر کرده است. سارکوزی نباید موقعیت خود را در مقام سخنگوی اسرائیل پایین بیاورد. من دو بار این جمله را قبلا نوشتم برای بار سوم هم می نویسم. هر وقت در منطقه ما جنگی علیه کشورمان آغاز شود آنوقت اروپاییها می فهمند که چه کاره اند. الان اروپا با تمام بضاعت خود از قبیل اتحادیه اروپا و پارلمان اروپا و ناتو دور هم جمع شده اند تا گره از کار گرجستان باز کنند اما نتوانستند بنابراین اروپایی که اینهمه ادعای قطب قدرت جدید با مسئولیت و جایگاه جدید در دنیا می کند چگونه نمی تواند از ظرفیت دیپلماسی خود برای حل موضوع هسته ای ایران بهره ببرد.

نکته دوم بحث داخل کشور است. متأسفانه آرایش توان سیاسی داخل کشور برای مقابله با این سخنان بی ربط سارکوزی بخوبی شکل نگرفته است. نمی توان از نیروهای سیاسی کشور با تفکرات مختلف در زمان صلح توقع سکوت داشت و نگذاشت که سهمی از قدرت نصیب آنها شود اما به هنگام خطر از آنها توقع مقابله با تهدیدات لفظی دشمن را داشت. آنهایی که در این کشور اقتدار اخلاقی و سیاسی دارند نباید اجازه دهند بحران توزیع بوجود آید. همه عناصر و مجموعه ها با تمام اهرمها روزی از این خانه دفاع می کنند که احساس کنند بخشی از این خانه متعلق به آنهاست. حداقل در این قضیه تهدیدات غرب، از امام حسین درس بگیریم که هیچ فرصتی را برای جذب و یارگیری حتی از میان مخالفان از دست نداد.