نامه ها
همزمان با توسعه رسانه ها و افزایش سرعت اطلاع رسانی، به همان میزان نیز دیوار حاشا بلندتر و تأیید و تکذیب اخبار و نقل قولها زیادتر از قبل شده است. به همین دلیل واقعا نمی توان راست و دروغ خبر را تشخیص داد. یکی می گفت من که معمولا صحت و سقم اخبار را از خبرگزاری فارس دنبال می کنم. البته من متوجه منظورش نشدم. همین نامه نوشتن ها به آقای رییس جمهور در جریان سفرهای استانی حکایتی شده است. چقدر پشت سر این نامه ها صفحه گذاشتند و گفتند دولت کلی نفر استخدام کرده که فقط این نامه ها را بخوانند. اول با خودم می گفتم با وجود پیشرفت تکنولوژی چرا ما هنوز نامه هایمان را روی کاغذ می نویسیم. بعد به خودم تذکر دادم که این نامه های نیازی که مردم مهربانمان با تمام صداقتشان می نویسند بخشی از آبروی آنهاست. مدتی پیش با یکی از دوستان که مدتها بود ندیده بودمش گفتگو می کردم. صحبت از نامه ها شد. گفت در جریان سفر آقای رئیس جمهور به استانشان او هم نامه نوشته بود. بعد از مدتی به او خبر دادند که مراجعه کند. می گفت وقتی رفتم مبلغ پنجاه هزار تومان به من دادند. من علیرغم اینکه از شنیدن این قصه متأثر شده بودم به مزاح به این دوست گفتم تو مطمئنی این مبلغ از طرف دولت بود؟ گفت مگر کس دیگری هم هست که از نیازم خبر داشته باشد. گفتم نمی دانم ولی همینجوری فکر کردم که شاید نامه ها را آقای احمدی نژاد می گیرد و پنجاه هزار تومانش را آقای کروبی می پردازد. بابای من همیشه می گوید خداوند این دست را محتاج آن دست نکند.
این "دست نوشته ها" ی من است. خط مطالعاتی خاصی را دنبال نمی کند که اگر می کرد بهتر بود. بدلیل علاقه ام ممکن است از موضوعات مختلف بنویسم. آنچه را که نمی دانم جز از موضع سئوال طرح نمی کنم. اگر چه این نوشته ها را صرفا برای بقای رابطه من با قلم می نویسم اما از نظر دوستان و خوانندگان محترم نیز در اصلاح نوشته هایم بهره می برم.