حوادث پیش آمده در جریان سخنرانی منطقی آقای احمدی نژاد در کنفرانس دوربان ۲ موضوعاتی جدی هستند که اگر دولت آقای احمدی نژاد نخواهد به آسیب شناسی نشست ژنو توجه کند بحث در این خصوص بی فایده است. آنچه که در نشست دوربان ۲ اتفاق افتاد دیپلماسی هجومی نبود به این دلیل که سخنان آقای رییس جمهور که واکنش اروپاییها را بدنبال داشت صرفا دفاع از منافع ملی با اتکا به اقتدار ملی نبود. من وقتی سخنرانی ایشان را با سخنرانی رهبر معظم انقلاب در سال ۶۶ در مجمع عمومی سازمان ملل مقایسه کردم بیشتر به این موضوع پی بردم. ایشان در آن سخنرانی در مورد حمله ناو آمریکایی به كشتی تجاری "ایران – اجر " با زبانی تیز فرمودند:" این آغازی است برای حوادثی كه بی‌شك عواقب تلخ آن به خلیج ‌فارس منحصر نخواهد ماند و مسئولیت‌های همه پیشامدهای بعدی به عهده شروع كننده یعنی آمریكاست و من صریحا اعلام می‌كنم كه آمریكا پاسخ این اقدام زشت را دریافت خواهد كرد." اتفاقا هیئت آمریکایی در همین لحظه جلسه را ترک کرد. اما ترک جلسه دوربان ۲ توسط اروپاییها بخاطر موضوعی بود که هر کس دیگری جز آقای احمدی نژاد می توانست آن را بیان کند. اینکه ما خودمان مقدمات "حماسه سازی" را فراهم کنیم موضوع دیگری است. این قبیل نشستها در مورد نژاد پرستی و یا در ذم اسلام هراسی فرصت مناسبی برای طرح دیدگاههای جمهوری اسلامی ایران در این موضوعات است اما اینگونه نشستها با شرکت کنندگان در سطح پایین هم می تواند به اهدافش برسد دلیل آن شرکت معدودی از روسای کشورها در دوربان ۲ بود.