نصیحة الملوک
دو سه روز پيش مطلبي در مورد همراهي آقاي علي اردشير لاريجاني در سفر مقام معظم رهبري به قم نوشتم اما ديدم كيهان همان موضوع را طرح و به لاريجاني پيله كرده ديگر آن را منتشر نكردم اما كيهان عذرخواهي كرده ونوشته بود در تنظيم آن بي دقتي شده است. اما من معتقدم بايد اين موضوع را گفت حتي اگر كيهان هم آن را طرح كند درست است. براي گفتن يك واقعيت لزومي ندارد پاي رهبري را وسط كشيد.
چند سال پيش كه مقام معظم رهبري به مشهد سفر كرده بودند بعد ازغبار روبي از حرم امام رضا (ع) هنگام خروج از درون حرم چشم ايشان به آقاي حداد عادل كه آن زمان رييس مجلس بود افتاد. آقاي حداد عادل دست بر سينه زد و سلام كرد و رهبري هم با نگاهي و زمزمه اي و تكان دادن سر پاسخ دادند. اين همه آن چيزي بود كه من از تلويزيون ديدم. وجه مشترك اين دو سفرمقام رهبري دراين است كه روساي مجلس شوراي اسلامي كار ملك را رها كرده و افتاده اند دنبال مقام رهبري كه ايشان را همراهي كنند. البته سفر آقاي حداد عادل به مشهد هيچ توجيهي نداشت. حالا ممكن است بهانه آقاي لاريجاني اين باشد كه ايشان نماينده مردم قم هستند و همراهي با رهبري توسط نماينده شهر عرف است. نيت آقاي لاريجاني هر چه بوده تنها به خودش مربوط نيست. براي اينكه ما چند روزي است بر صندلي صدارت مجلس نايب رييس مجلس را مي بينيم. ما كه از سياست چيزي نمي دانيم اما مي دانيم كه همه توصيه مقام رهبري كار و تلاش بيشتربراي پيشرفت و آباداني اين كشور است.
این "دست نوشته ها" ی من است. خط مطالعاتی خاصی را دنبال نمی کند که اگر می کرد بهتر بود. بدلیل علاقه ام ممکن است از موضوعات مختلف بنویسم. آنچه را که نمی دانم جز از موضع سئوال طرح نمی کنم. اگر چه این نوشته ها را صرفا برای بقای رابطه من با قلم می نویسم اما از نظر دوستان و خوانندگان محترم نیز در اصلاح نوشته هایم بهره می برم.